Anna* (88) moet even nadenken en zegt dan: “wat ik veel heb gedaan is dansen!”
Eind jaren ’50, begin jaren ’60 ziet ze zichzelf weer schuifelen en swingen op de muziek van Engelbert Humperdinck en Tom Jones, ergens in een zaaltje op de Grotesteenweg in Edegem. Elke week ging ze daar naartoe met haar echtgenoot om samen met haar (schoon-)broers en -zussen het beste van zichzelf te geven. Het was vaste prik, met de hele bende: bij Anna waren ze met acht kinderen thuis en bij haar man met drie. Allemaal dansers! Tel daar de partners bij op en de ambiance laat zich raden.
De slows waren voorbehouden voor haar man. Maar walsen kon ze het beste met haar oudere schoonzus. In een lichtblauw danskleed dat ze zelf had gemaakt, danste Anna alle zorgen van de week van zich af. Jarenlang. En die zorgen waren er, met vier kinderen en een eigen zaak die na twintig jaar failliet ging…
“Da’s verleden tijd, hé”, zucht ze, waarbij ze zowel op de zorgen als op het dansen doelt. Anna toont me haar been, waarop een oude wonde nog zichtbaar is van een lelijke val. Een danseres is ze niet meer, behalve dan in haar herinneringen en op de foto’s die ze er graag bij haalt. We ‘walsen’ door de verschillende levensrollen die de foto’s naar boven brengen: van dochter en zus, tot echtgenote en moeder. Steeds omringd door een bont gezelschap vol warme blikken en lachende gezichten. En even lijkt het alsof ik Tom Jones op de achtergrond hoor meezingen: “It’s not unusual to be loved by anyone... It’s not unusual to have fun with anyone…”.
#mantleoftheexpert #CreativeAging #TeachingArtistry #artsforsocialchange
(*original name changed/written consent for data use obtained)