Eduard stelt voor om buiten te gaan zitten, niet op zijn kamer. We genieten van de rust en de ochtendkoelte in de ruime stadstuin. Met zichtbaar genoegen - maar tegelijk moeizaam - voert hij mij mee naar zijn schooltijd: 13 à 14 jaar is hij, een leerling in blauw-wit uniform tijdens zijn laatste jaar op school in Schoten. Daarna gaat hij een carrière lang “aan de lopende band” werken.
Op bijna elke vraag die ik stel, antwoordt Eduard: “Dat weet ik niet meer”, waarna telkens toch enkele herinneringen hun weg terugvinden. Hij is de oudste van een gezin met vier kinderen en is goed in rekenen. Wie er op dat moment het belangrijkst is in zijn leven? “Mijn meester”, zegt hij zonder aarzelen. Hij ziet zichzelf op een denkbeeldige foto vooraan in de klas staan - “op het podium” - terwijl hij een spreekbeurt geeft. Waarover hij een voordracht geeft en of dat écht gebeurd is, weet hij niet zeker, maar hij lijkt zich wel het spannende gevoel te herinneren. De verlossende woorden “Eduard, je bent bijna de beste!”, klinken nog steeds als muziek in zijn oren, ook al is het maar ‘bijna’.
Het meeste plezier beleeft hij aan het samenzijn met zijn vrienden op de speelplaats. “Een beetje zoals hier”, zegt hij. Het verrast mij hoe Eduard feilloos, zonder een woord te veel, zijn huidige leven vergelijkt met dat van toen. Hoe het samenzijn met de anderen zijn levensgeluk als 13-jarige bepaalde, maar ook nu. Hoe de speelvogel in Eduard nog steeds ‘alive and kicking’ is. Getuige daarvan zijn medaille met ‘winner’ daarop. “Van de quiz een paar weken geleden”, glundert hij. “Misschien gaan we straks wel petanquen”, besluit hij, waarna hij even naar de wolken kijkt om te checken of die geen roet in het eten zullen gooien…
#MantleOftheExpert #creativeaging #teachingartistry #artsforsocialchange
(original name changed/written consent for data use obtained)