Freddy* beeldt zijn rol uit op de foto: als 14-jarige is hij op leercontract bij zijn vader als plafonneur. Hij is volledig in het wit gekleed, maar met vuile, bestofte kleren. Hij scheurt een zak gipspleister open, kapt die uit en het stof vliegt in een wolk op. Freddy beschrijft het alsof het gisteren was. Ik heb hem nog nooit zo enthousiast en uitgebreid horen vertellen. Verleden en heden lopen door elkaar: “Ik krijg er ne kick van. Ik doe het nog altijd, samen met mijn broer… Behalve als ik hier ben”.
Hij weidt uit over kalk, lijm en haar in de mortel (“zo begon het”), over betonijzers, “plekijzers (truwelen) die scherp moeten zijn”, over polieren, compressors en spuitmachines. Hij leert de stiel van grootvader op vader en van vader op zoon. En hij is er goed in! Dat bevestigen zijn tantes en zijn grootmoeder: “Ge zijt er voor in de wieg gelegd”, laat hij hen zeggen.
Tegelijk herinnert hij zich nog de speelvogel in de 14-jarige stukadoor die hij was: hoe hij zijn vader en zijn grootvader treiterde door putten te duwen in het nog niet uitgeharde pleisterwerk (“En vloeken dat ze deden!”). En hoe hij met zijn oude schoolvrienden een kamp bouwde, buiten de werkuren om, “met echte dakpannen en houten paletten, én een chape”. Zijn ogen glinsteren van de deugnieterij die ze samen uitstaken.
We eindigen muzikaal: “Yesterday, all my troubles seemed so far away”. Hij hoort het The Beatles nog zo door de radio de kamer insturen tijdens het “plekken” (bezetten). Als Freddy vertelt over zijn plafonneursrol lijken alle grote en kleine problemen inderdaad veraf…
#mantleoftheexpert #CreativeAging #TeachingArtistry #artsforsocialchange
(*original name changed/written consent for data use obtained)